بسم الله الرحمن الرحیم
«إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»
ارتحال استوانه‌ی علم و فقاهت، حضرت آیت‌الله العظمی شبیری زنجانی (طاب ثراه)، ثلمه‌ای عظیم و ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر برای حوزه‌های علمیه و جامعه‌ی اسلامی است.
آن فقیه سعید، در طول عمر پربرکت خویش، با ممارست مستمر در تحقیق و تدریس، نقشی بنیادین در تبیین دقیق مبانی اجتهادی و پرورش شاگردان مکتب جعفری ایفا نمودند. حضور عالمانه‌ی ایشان در عالی‌ترین سطوح علمی حوزه‌ی علمیه‌ی قم، چراغی برای فضلا و طلاب بود و آثار علمی باقی‌مانده از ایشان، سندی بر استقامت علمی و دیدگاه‌های فقهی آن مرحوم در سال‌های متمادی است.
وقوع این مصیبت، خلاءِ محسوس و عمیقی را در ساحت مرجعیت و کرسی‌های تدریس حوزه‌های مقدسه پدید آورده است که جبران آن در قاموس دانش حوزوی، امری دشوار می‌باشد.
اینجانب ضمن تسلیت این مصیبت عظیم به پیشگاه مقدس حضرت بقیه‌الله الاعظم (ارواحنا فداه)، رهبر معظم انقلاب و مراجع عظام تقلید، اساتید و طلاب حوزه‌های علمیه و بیت شریف و مکرم و آقازادگان فاضل و ارجمند ایشان و تمام مومنین ،از خداوند متعال برای آن فقید سعید، علو درجات و حشر با اجداد طاهرینش و برای عموم بازماندگان، صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت مینمایم.
قم المقدسه -خلیل مبشر کاشانی
۱۴۰۵-۰۶-۲۹